We vermaken ons best hier. Het huisje is knus. Het houtvuur brandt goed. Het weer is tot nu toe acceptabel. Allard is een paar dagen geweest. Vandaag komen Evert en Joanne. Jullie ook alle goeds en D.V. tot ziens.

Geen geld, maar tijd mochten de leden van de samenwerkingsgemeente van christelijk-gereformeerden, Nederlands-gereformeerden en vrijgemaakten in Deventer afgelopen zondag geven. De diaconie van de kerk had in samenwerking met Stichting Present, die hulpgevers verbindt met hulpbehoevenden, een ‘tijdcollecte’ op poten gezet. ,,Bij de ingang van de kerk kregen de mensen papier en een pen. Ze konden invullen wanneer ze aan een sociaal of praktisch project mee willen helpen, met de keuze tussen een halve of hele dag’’, vertelt Wieger Wijchgel, lid van de gemeente en werkzaam voor Present.
Ds. E. Everts van de gemeente is enthousiast. ,,We willen niet alleen geld, maar ook ons eigen leven geven aan God en zijn dienst. Dit is eenmalig, daar moet het natuurlijk niet bij blijven, maar het is een concreet begin.’’ Stichting Present had zoiets nog niet eerder gedaan, maar vindt het een succes. Wijchgel: ,,De collecte heeft minimaal honderd hele dagen aan inzet opgeleverd. Daar zijn we erg blij mee.’’

Het eerste woord van het boekenweekgeschenk van Joost Zwagerman stoot veel mensen tegen de borst; het boekje begint namelijk met een vloek. Sommige christelijke boekhandels weigeren het geschenk weg te geven, andere winkels gaan er terughoudend mee om en geven het alleen weg, als klanten erom vragen. Zoals een Christelijke boekhandel in Assen.

Filiaalhouder Wim Nugteren heeft er zo veel moeite mee, dat hij het begin van het verhaal niet wil voor lezen wanneer een journalist hem vraagt dit te doen. “Het is Godonterend dat zo’n boek met zo’n groffe vloek moet beginnen. We voelen ons gekwetst door de openingszin van dit geschenk. Het tast de eer van onze Schepper aan. Daarom zijn we terughoudend in het weggeven van dit boek.” Om de mensen toch iets cadeau te geven geeft de boekhandel in samenwerking met BCB, (die het christelijke boek promoot) een boek van Cees Pols aan wanneer mensen voor meer dan 12,5 euro boeken kopen.

Zwagerman stelt als schrijver van het boekenweekgeschenk (niet te verwarren met het christelijke boekenweekgeschenk) dat “het boek wel met deze zin moest beginnen omdat de hoofdpersoon anders ongeloofwaardig zou worden weggezet.” Wim Nugteren: “Boven alles staat de heiligheid van God, Zijn heilige Naam mag je niet onteren of naar beneden halen.”

Auteur: Rik Bokelman

„De kerk zat deze laatste dienst vol”

Kerkredactie
LUTJEGAST – De christelijke gereformeerde kerk (cgk) in Lutjegast, geïnstitueerd op 28 september 1947, hield op oudejaarsdag haar laatste dienst.
Dit was een emotioneel mo­ment, laat preekvoorziener H. P. van Til weten. „Voor de eigen le­den, maar ook voor mensen die hier vroeger hebben gekerkt.”
Ds. B. Reinders uit Zwaagwest­einde leidde de dienst. „Amen, ja amen. De gebeden van David, de zoon van Isaï, zijn ten einde” luidden de tekstwoorden waar­over hij preekte (Psalm 72:19b- 20). De kerkzaal zat donderdag­middag, met zo’n honderd men­sen, vol, blikt Van Til met enige verwondering terug. „De laatste tijd zaten er in de middagdienst soms minder dan tien mensen.” De dienst had een sober karak­ter. Aan het einde ervan sloot ds. Reinders de kanselbijbel.
Deze werd vervolgens, onder het zingen van Psalm 105:5 en 24, door de kerkenraad de kerk­zaal uitgedragen.
Groot was die kerkenraad niet. Nadat ouderling J. Veenstra eerder dit jaar was overleden, bleek het niet meer moge­lijk een kerkenraad van drie personen te formeren – waarna besloten werd de gemeente per 31 december op te heffen.
Per 1 januari 2009 telde de cgk nog 21 belijdende en 2 doopleden. Waar de overgeble­ven leden kerkelijk onderdak zullen vinden, is nog niet in alle gevallen bekend. „De komende twee, drie maanden zullen wij de attestaties afgeven.” Een stichting zal zich bezighouden met de vraag wat er met kerk en inventaris gaat gebeuren.
De gemeente in Lutjegast werd bediend door ds. J. B. Kuhlemei­er (1952-1956), ds. H. E. Sterk (1984-1990) en ds. E. Everts (1991-2001). Beide laatstgenoem­den dienden daarnaast Ulrum.
Tot de gemeente behoorden ook leden uit Grootegast, Grijpskerk, Kollumerpomp, Sebaldeburen en Visvliet.

We leven mee met de gemeenteleden die nu hun kerkelijk onderkomen in een andere gemeente hebben te zoeken.

Het Licht der heidenen
Towasi woont sinds kort nacht en dag in het grote huis onder de waringin. De strenge meester van het dorp heeft hem gekozen. Hij is de flinkste jongen van het dorp!
Maar Towasi is er niet blij mee. Vind hij het erg dat hij niet meer bij zijn vader en moeder mag blijven wonen? Dat ook. Maar deze meester is zo streng. Nooit doet hij het goed. Altijd heeft hij iets op het werk van het jonge slaafje aan te merken. En dadelijk staat hij met de zweep klaar om de jongen af te ranselen. Veel zijn de slagen, die Towasi van z’n meester krijgt. Hij wordt mager van ellende …
Towasi hoort dat zijn wrede meester 10 mensen uit de kampong wil verkopen als slaaf. Als dat bekend wordt, vlucht het hele dorp het oerwoud in. Maar op deze toch raken Towasi en zijn zus verdwaald. Een zendeling ontfermt zich over hem en het Licht van Kerst mag in zijn hart gaan schijnen.

Het programma was heel leerzaam. Wie zich er echt in wil verdiepen kan hier terecht. Vermoedelijk zullen de lezingen ook op deze pagina gepubliceerd worden.

Eén van de deelnemers, zelf student aan de TUA, heeft enkele artikelen naar aanleiding van de lezingen geschreven voor het RD. Klik op de titel om het artikel te lezen.

• „Bijbel is open voor iedere gelovige”
• „Nieuwe visie op Paulus niet ter zake”

De verschijning van een nieuw boekje van ds. Jan Hoek is aanleiding om enkele tips te geven over boeken over de Heilige Geest. Het resultaat vind je hieronder. Lees hier het interview met ds. Hoek in het RD. Ik heb zelf ook nog een boekje van ds. W. van Vlastuin in de kast staan, Wordt vervuld…, maar dat boekje is alleen 2e-hands te verkrijgen.

Veel leesplezier!

De Geest, het kruis en de gaven
J. Hoek


Geloven, een hele belevenis
Yet Baas & A. Baas

Villaggio Olandese
Op het bungalowpark Villaggio Olandese bij Luino worden we door de familie Kooiman enthousiast ontvangen met pizza. We hebben een paar mooie dagen in het bergachtige gebied bij het Lago Maggiore. In Luino bezoeken we de grootste markt van Noord-Italië, en het meer zelf verkennen we op waterfietsen. Na een gezamenlijke barbecue pakken we de auto in voor reis naar Spanje.

Zaterdagmorgen, even voor vijf uur, zijn we onderweg. Het is een lang eind door Italië en Frankrijk. We raken de tel kwijt hoe vaak we tol moeten betalen. We zullen het later allemaal wel eens optellen. We nemen ons alvast voor om tijdens onze vakantie ook te kijken naar alternatieve routes waar je minder tol betaalt, langer onderweg bent, maar ook meer van de omgeving te zien krijgt. Maar deze zaterdag komt het er vooral op aan om op een geschikt tijdstip op onze bestemming aan te komen. Na divers fileleed wordt het na zeven uur in de avond.
In de auto hebben we onze magen enigszins tevreden gehouden met kleine hapjes en een enkele sandwich, en drinken natuurlijk. We hebben van tevoren kunnen regelen dat Eulalia in Barberà de la Conca een prachtige maaltijd van drie gangen voor ons bereid heeft. De tafel was voor ons gedekt en we konden zo aanschikken.

Barberà de la Conca
Barberà de la Conca is een oud Spaans dorpje in de landstreek Conca de la Barberà, in het binnenland voorbij Barcelona. Via Internet hebben we daar een verdieping van een huis uit 1797 voor een redelijke prijs kunnen huren. Cal Templer is een oud huis, maar goed in orde. Voordeel is dat het koel was binnen, ook als het buiten echt warm werd. Nadeel dat je niet meteen de deuren kon openen om naar buiten te gaan. Er is wel een dakterras voor ons beschikbaar, maar daarvoor moeten we 57 traptreden op. Op de begane grond is een kamer met een poule-tafel, waar sommigen van ons gezin zich tijden kunnen vermaken. De eigenaars zijn een aardig Spaans-Iers echtpaar, dat op een andere verdieping woont. Als huurders hebben we de beschikking over een seizoenskaart voor het gemeentelijk zwembad. We moeten er alleen een eindje voor door het dorp lopen, wat ook weer diverse traptreden betekent.
Barberà ligt namelijk op een heuvel in een glooiend landschap. Fietsen kan goed, maar is toch wel vermoeiend, mede vanwege de warmte. Alleen oppassen voor het overige verkeer, de windvlagen en de toch wel soms snelle afdalingen.
Het levensritme in Barbará is typisch Spaans. De winkels zijn ´s morgens open. ´s Middags gaan de winkels pas rond half vijf weer open, want aan de siësta wordt heel sterk gehecht. Het is dan ook erg stil en warm op straat. Voor ons betekent dit ook een verandering van levensritme. Je eet laat warm en blijft ´s avonds lang wakker. De ramen van onze slaapvertrekken hebben luiken die heel goed sluiten, dus het is ´s morgens tien of elf uur voordat je het weet. Echt vakantie, toch?

Wat er te zien en te doen is
Sommige van de kinderen hadden bij aankomst de vraag: wat moeten we hier twee weken lang doen. Maar bij nader inzien is er genoeg waarmee we onze dagen hier kunnen vullen. Het is niet een gebied in Spanje dat bol staat van de toeristen, zoals de badplaatsen aan de kust. Maar als je even de foldertjes inkijkt die in ons huis liggen, zijn er toch wel diverse mogelijkheden om iets bijzonders te doen.
De dichtstbijzijnde plaats met enige betekenis, bv. met wat grotere winkels, is Montblanc, al even historisch als Barberà. We maken er een wandeling, wat meteen weer een klimpartij betekent. Later willen we graag een rit maken met een toeristische trein, even verderop, maar die blijkt al sinds meer dan een jaar niet meer te rijden. Dan maar een bezienswaardigheid opgezocht die op de route ligt. Het wordt het grootste klooster van de Cisterciënzer orde in Europa, Poblet. Het is aardig te noemen dat het trappistenklooster Abdij Sion, bij Diepenveen, een afsplitsing is van dezelfde orde. Ik heb dit klooster bezocht tijdens de novitiaatstijd van de TUA te Apeldoorn.
Er waren in L´Espluga de Francolí nog wel meer bezienswaardigheden, zoals de grotten en diverse musea, maar we moeten maar even zien of we daar nog tijd voor hebben. We zoeken in de buurt ook enkele geocaches op, en die brengen ons steeds op bijzondere plaatsen waar je anders zomaar aan voorbijgaat.

Barcelona
Een andere dag hebben we als bestemming Barcelona. Evert jr. en Jarnold willen graag het stadion Camp Nou bezoeken, en ondertussen gaan de anderen het paleis Palau Reial de Pedralbes met de prachtige tuin en diverse exposities bekijken. Als de jongens klaar zijn, halen we ze weer op en gaan samen naar het centrum aan het water, waar we het beroemde Aquarium bekijken en een korte wandeling door de binnenstad maken. Het valt niet mee om de juiste weg naar de snelweg te vinden, maar uiteindelijk komen we toch aan bij de fam. Coster te Vilalba Sasserra, ten noorden van Barcelona. Berend wijdt zich met name aan theologisch vormingswerk voor kerkleiders in Barcelona en omstreken. Het is goed om iets te ervaren van hun roeping en dagelijks leven als gezin in Spanje.

Onda
Het weekend brengen we door in Onda, bij Wilfred en Mariska Kampjes. Ze zijn uitgezonden door de (toen nog) GKV van Deventer, in samenwerking met de ECM. Na in Cordova te hebben gewoond en gewerkt ondersteunen ze nu de evangelische (dat is: protestantse) kerk te Onda. Het is fijn hen thuis te bezoeken en een zondag met de gemeente te beleven, in de kerk en bij de rivier. Er is daar een bijzonder samenzijn ter gelegenheid van het vertrek van Marco en Marius, twee jongens uit Duitsland, die er gedurende negen maanden zoiets als hun vervangende dienstplicht hadden vervuld.

De eerste week waren we al naar het strand bij Cambrils geweest. Op de terugweg vanuit Onda nemen we uitgebreid de tijd voor het strand van Benicassim, net boven Castillon de la Plana. Dit is een prachtig opgespoten strand in een rotsachtige omgeving. We hadden een mooi plekje onder de bomen. Dan zijn er natuurlijk heel veel mensen die dat vinden, met het gevolg dat er wel veel mensen op een kleine oppervlakte liggen te zonnen/slapen. Maar het zeewater is heerlijk van temperatuur en de zon is krachtig, en daar gaat het toch om.

Boeken
Tijdens onze vakantie zijn er ook de boeken. De kinderen hebben hun eigen voorkeur. Ondergetekende verdiept zich met name in het bewogen leven van Dietrich Bonhoeffer door middel van het boek De beker der gramschap, door Mary Glazener. In ons apartement ligt ‘Las alas del Aquila’, de Spaanse vertaling van de bestseller van Ken Follet, 640 bladzijden, over de spectaculaire bevrijding van twee Amerikanen uit de Iraanse gevangenis tijdens de revolutie van 1987. Deze boeken kunnen me boeien.

Afronding
Het einde van onze vakantie nadert, en we pakken onze spullen in. Zaterdagmorgen, de 25e, vertrekken we op tijd richting Frankrijk. Rond 10 uur komen we aan op de camping in Argeles sûr Mer, waar we allereerst Joanne en vervolgens de hele familie Den Besten aantreffen. Samen met hen gaan we naar het strand en gebruiken we een goede maaltijd. Evert krijgt nog wat meer tijd om bij zijn vriendin te zijn. We hebben voor een paar nachten een hotel in Le Boulou geboekt. Zondagmorgen bezoeken we een franse dienst in de plaatselijke Église Évangélique, die twee-en-een-half uur duurt. ’s Middags begeeft Evert sr. zich nog eens weer naar Spanje om een preekbeurt in het Spaans te vervullen in Pineda del Mar, waar Berend Coster aan verbonden is. Het was een fijne ontmoeting met de gemeente aldaar. Maandagmorgen voordat de klok vijf uur slaat, zijn we op weg naar huis.