Everts' blog

Prof.dr. M. te Velde over kerkelijke tucht

Door Evert Everts | 17 september 2015

Thema-avond gehouden in de 3GK Deventer op 16 september 2015.

Er is een videoopname gemaakt, die hier te bekijken is:

Deel 1: https://youtu.be/jO1vt9-8PxE
Deel 2: https://youtu.be/dsBNLfB_ngg
Deel 3: https://youtu.be/YTCFW0MTrCU

Hieronder is de uiteenzetting ook te beluisteren en te downloaden.

Rubrieken: Podcast audio | Reacties staat uit voor Prof.dr. M. te Velde over kerkelijke tucht

Windows 10

Door Evert Everts | 20 augustus 2015

Sinds kort draait mijn computer op het nieuwste besturingssysteem, Windows 10. Het is een nieuwe omgeving, en daarom zijn dingen soms net wat anders, en moet je soms ook even zoeken hoe werken en veranderd moeten worden. Gelukkig is er op Internet vaak uitgebreide uitleg te vinden. Om het de Nederlandstalige lezer gemakkelijk te maken geef ik hier enkele korte beschrijvingen in onze eigen taal. Wie meer details zoekt, kan doorklikken naar de betreffende bron.

Lees de rest van deze bijdrage »

Rubrieken: Nieuws | Reacties staat uit voor Windows 10

Geleid door de Geest

Door Evert Everts | 22 juni 2013

Een bijzondere ervaring, door prof.dr.J.H. Bavinck, waarmee hij het boekje ‘Ik geloof in de Heilige Geest’ afsluit.

Ik wil nu, aan het einde van ons gesprek, graag een enkele, kleine geschiedenis vertellen, die ik zelf heb ondervonden, en die mij even iets heeft laten zien van de tere hulp van de Geest.
Het is gebeurd op het zendingsveld. Eens op een dag kreeg ik een uitnodiging van een zeer hoog geplaatst Javaans ambtenaar om in zijn huis voor een kring van ondergeschikten en belangstellenden een toespraak te houden over het gebed, naar christelijke opvatting. Vanzelfsprekend heb ik deze uitnodiging dankbaar aangenomen, in de hoop dat ik die avond een kans zou krijgen om een goed woord te spreken voor Jezus Christus.
Hoe meer de avond, waarop ik zou spreken, echter naderde, des te benauwder werd het mij. Ik kende deze ambtenaar in het geheel niet, noch ook één van zijn ondergeschikten. Het was dus een vreemde wereld, waarin ik zou binnendringen en dat maakt onwillekeurig al een beetje onzeker.
Mijn bezorgdheid werd echter nog groter, toen ik begon te bemerken, dat de man die mij uitgenodigd had, zelf een zeer overtuigd mohammedaan was. Hij was zelf naar Mekka geweest en had daardoor de eretitel van hadji. Hij was grondig bekend met de islamitische leerstellingen en had zelf ook reeds enige boeken geschreven van religieuze strekking.
Een van deze geschriften handelde over het gebed. Toen ik dat vernam heb ik aanstonds alle moeite gedaan om dat boek in handen te krijgen vóórdat ik zelf over het gebed zou moeten spreken. Gelukkig heb ik inderdaad de kans gekregen dat boekje te lezen. Het vertelde allerlei bijzonderheden over het bidden, zoals dat naar islamitische begrippen dient te geschieden. Aan het einde van het boekje maakte de schrijver een tegenstelling tussen dat islamitische gebed en het gebed zoals de christenen dat in praktijk brachten.
Het islamitische gebed, zo betoogde hij, is veel eerbiediger moslim buigt zich nederig voor Allah ter neer en looft Hem als de Heer der werelden, den Koning ten dage van het gericht. Hij durft ook ternauwernood iets aan God te vragen, omdat hij zich ervan bewust is dat alleen Allah weet wat goed is en wat schadelijk is. Eigenlijk is zijn gebed dan ook niets anders dan een zich vertrouwensvol in handen geven van Hem die alles bestuurt. Het zou oneerbiedig zijn Allah lastig te vallen met al onze kleine wensen en belangen. We roepen Hem aan en vereren Hem, meer niet. Het gebed van de moslim is dus feitelijk en zijn diepste kern alleen maar aanbidding.
Heel anders, zo ging het boekje verder, het gebed van een christen. Een christen valt God lastig met alles wat hij maar bedenken kan. Hij vraagt God om brood, om weelde, om een auto, kortom om al zijn zogenaamde behoeften. Zijn gebedsleven komt meer en meer in de ban van zijn kleine, aardse verlangens. Zo ongeveer was de strekking van het boekje dat hij geschreven had.
Ik moet bekennen dat de lezing van dit betoog mij enigszins onthutste. Wat moest ik daarop antwoorden? of moest ik in het geheel niet antwoorden en maar gewoon spreken over het christelijk gebed zonder naar zijn betoog te verwijzen. In die tijd heb ik God zeer gebeden mij bij te staan. Op het zendingsveld gevoelt een mens zich als dienaar van Christus zoveel machtelozer en ‘hulpelozer omdat hij telkens voor nieuwe eisen wordt gesteld.
Toen gebeurde er iets dat mij diep beroerde. Ik werd in die dagen een keer geroepen bij een gemeentelid, wiens zoontje van een jaar of zeven ernstig ziek was. Samen met de ouders zat ik bij het ziekbed. Ik praatte nog even met de jongen zelf en toen met de ouders. Aan het einde van mijn bezoek vroeg ik: zullen we nog samen bidden? Toen. ze die vraag bevestigend beantwoordden, ging ik voort: Wat zullen we vragen? De moeder hernam: Dominee, wij weten dat ons kind heel ernstig ziek is, maar we weten ook dat God machtig is hem aan ons terug te geven. Wilt U Hem bidden of Hij uit zijn genade ons lieve kind in het leven wil bewaren en aan ons teruggeven? En zo hebben we samen gebeden.
Toen ik de volgende dag terugkwam, was het kind erger ziek. Er was geen sprake meer van dat ik met het jongetje zelf spreken kon, want het had nu zeer hoge koorts. We hebben samen bij dat bedje gezeten en samen zijn we genaderd tot voor de troon van God. Toen ik weer aan de ouders vroeg wat we zouden bidden, luidde hun antwoord: Wilt U God, onze Almachtige Vader smeken of Hij dit grote wonder doen wil en hem redden van voor de rand van de dood? Maar wilt U Hem ook vragen of Hij, indien Hij in zijn goddelijke liefde en wijsheid anders handelen zou dan wij zo vurig begeren, ons de genade en de kracht wil schenken om niet tegen Hem in opstand te komen en het kind vertrouwend aan Hem af te staan? En zo hebben we samen gebeden.
De derde dag ben ik weer naar hen toe gegaan. Het kind was nu niet meer thuis maar in een ziekenhuis. Toen ik binnenkwam in de kamer zag ik al dat het einde naderde. Een zuster had het polsje van de jongen in haar hand. De beide ouders zaten bij het bedje. De ademhaling was zwaar, hijgend van benauwdheid, hij lag daar doodsbleek. We hebben niet veel meer gepraat die avond. Roerloos stonden we daar en keken naar die laatste, verschrikkelijke worsteling. Toen ik weer mijn vraag stelde van gisteren en eergisteren, zei de moeder: Wilt U God vragen of Hij ons in deze zware dagen heel erg sterken wil en ons vast doen staan in het vertrouwen in zijn vaderlijke liefde? En toen vervolgde ze, nadat ze enkele ogenblikken gezwegen had: En wilt U Hem bidden of onze lieve jongen niet lang meer behoeft te lijden? We hebben toen samen gebeden, neergeknield daar rondom dat bedje. En terwijl ik aan het bidden was, werd het plotseling anders. Even een heel zacht gerochel en toen was het doodstil. Die pijnlijke, hijgende ademhaling hield ineens op. Ik heb toen amen gezegd en we zijn opgestaan, alle drie. De zuster had nog altijd het polsje vast, maar toen wenkte ze ons dat het afgelopen was, en ze legde het nu slappe handje neer op het laken.
Misschien hebben we daar toen een of twee minuten roerloos gestaan. Wat konden we ook zeggen, zo vlak voor de dood en zijn majesteit ? En toen – ik zal dat nooit vergeten – zei de vader: Dominee, wilt U nu met ons danken? En weer zijn we neergeknield, en wij, kleine mensen die zo bitter weinig begrijpen van de wereld en van ons eigen leven, maar die weten mogen dat onze Vader in de hemelen in Jezus Christus ons vasthoudt in zijn heilige handen en dat alles, ja àlles veilig is, wanneer Hij bij ons is, wij hebben samen onze tastende handen naar Hem uitgestrekt en Hem geloofd, die te prijzen is tot in eeuwigheid.
Toen ik die avond naar huis fietste, was ik tot diep in mijn ziel bewogen. Er was iets van een schreeuw naar God en tegelijk iets van een jubel. Het was ineens alsof de wereld niet meer zo dreigend was en alsof de dood niet meer zo vreselijk was, en alsof heel in de verte iets zichtbaar werd van het licht van het Koninkrijk van Jezus Christus, dat komen gaat.

Een paar dagen later was de avond van mijn lezing, de lezing waar ik zo tegen op gezien had. Vreemd, nu was ik er in het geheel niet meer bang voor. De Heilige Geest was nu zo heel reëel bij me. Ik begreep dat Hij wilde dat ik alleen maar dit vertellen zou en dat ik daaraan zou vastknopen een goed woord voor Jezus Christus.
En verder kan ik alleen maar zeggen, dat we in dat huis van die hooggeplaatste ambtenaar een gezegende avond gehad hebben. Elke keer wanneer ik in later jaren aan deze avond terugdacht, was het me duidelijk dat, als we in dienst staan van de Heilige Geest en ons door Hem laten leiden, moeilijke dingen samenschrompelen tot heel eenvoudige zaken en onmogelijke dingen voor ons komen te liggen als een vlak land.

Rubrieken: Zv echt gebeurd | Reacties staat uit voor Geleid door de Geest

Mooie herinneringen, een trip naar Pajales

Door Evert Everts | 18 juni 2012

Nico Kattenberg heeft een aantal mooie filmpjes op zijn weblog gezet die bij ons veel goede herinneringen boven brengen.
Er lijkt niet veel veranderd te zijn in de afgelopen vier jaar, behalve het verdwijnen van de lange hangbrug bij Chitomax.

Rubrieken: Nieuws, Zv echt gebeurd, Zv web | Reacties staat uit voor Mooie herinneringen, een trip naar Pajales

Inwijding Torahrol in de grote Synagoge van Deventer

Door Evert Everts | 11 november 2011

Afgelopen zaterdag, 5 november, heeft de Joodse gemeente Beth Shoshanna tijdens een feestelijke samenkomst een handgeschreven Thorarol (Sefer Torah) in gebruik genomen. De Joodse gemeente heeft de rol voor onbepaalde tijd in bruikleen gekregen van de Joodse gemeente in Zürich.

Synagoge van Deventer

De christelijke gereformeerde kerk van Deventer kwam jarenlang samen in de voormalige synagoge in deze stad, maar vertrok uit het gebouw toen in 2009 een samenwerkingsgemeente werd gevormd tussen de CGK, GKV en NGK ter plaatse. Sinds het voorjaar houdt een Joodse gemeente, Beth Shoshanna, weer diensten in het gebouw.
Met de komst van de gemeente heeft het gebouw haar oorspronkelijke bestemming terug. “Hiermee is het gebouw weer meer dan een herinnering aan de Holocaust”, liet de voorzitter van de gemeente tijdens een uitzending van de Joodse Omroep weten.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

Deventer heeft ooit een grote Joodse gemeenschap gekend. Eeuwenlang was er feitelijk geen plaats voor Joden in de stad, maar dat veranderde in 1796. De Bataafse Republiek stelde Joden vanaf dat jaar voor de wet gelijk met andere burgers. In 1797 kwam het in Deventer tot stichting van een Joodse gemeente, die al snel tot bloei kwam.
In 1811 telde Deventer al 20 Joodse families, die goed waren voor 165 personen. In de loop van de eeuw zou de gemeente echter uitgroeien tot ruim 500 leden. De groei hield gelijke tred met de groei
van de stad als geheel. Terwijl de stad in 1795 8000 inwoners telde, groeide dit aantal in de loop van de 1ge eeuw tot 25.000.
Met dat de Joden in 1796 vrij burger waren geworden, kregen ze ook het recht in het openbaar samen te komen. Kort na de oprichting kwam de Joodse gemeente een aantal jaren samen in een voormalig woonhuis aan de Brink, op de hoek van de Golstraat, waar de huidige synagoge staat. in 1809 kon aan de Roggestraat een eerste echte synagoge worden ingewijd.
In de tweede helft van de 1ge eeuw ontstond er ernstige interne verdeeldheid in de Joodse gemeenschap. Dit leidde in 1868 zelfs tot het opstappen van een 30-tal gemeenteleden. Zij richtten de Nieuwe israëlitische Gemeente op, die in een eigen synagoge samenkwamen.

De grote synagoge: teken van eenheid

In 1883 kwamen de groepen echter weer tot elkaar. De synagoge uit 1809 werd na de samenvoeging te klein, zodat er in 1892 een nieuwe sjoel werd geopend aan de Golstraat: de latere christelijke gereformeerde kerk. Het vrijgekomen gebouw aan de Roggestraat kreeg de bestemming van Joodse school.
In de eerste helft van de 20e eeuw floreerde de gemeente: het verenigingsleven bloeide en de gemeente bleef stabiel op zo’n 500 leden. Toen kwam de Tweede Wereldoorlog. In 1942 telde de Joodse gemeente van Deventer nog 492 leden. Het overgrote deel van de vooroorlogse Joodse gemeenschap van Deventer overleefde de oorlog echter niet.
De synagoge werd tijdens de oorlog zwaar beschadigd. De teruggekeerde Joden vonden het gebouw zwaar beschadigd terug. NSB-leden hadden de attributen die voor de Joodse eredienst nodig waren, zoals ark en torahrollen, op 25 juli 1941 kort en klein geslagen.
Toch bloeide de gemeente na de oorlog aanvankelijk weer op. De oude synagoge werd opgeknapt en de diensten konden weer doorgang hebben. Na een aantal jaar zag de Joodse gemeente zich echter alsnog genoodzaakt om het pand te verkopen. In 1951 betrok de christelijke gereformeerde kerk van Deventer het gebouw. De christelijk-gereformeerden plaatsten een preekstoel en een orgel in het pand. In 1951 woonden er nog 144 Joden in Deventer.
Vanaf 1952 diende een herenhuis aan de Lange Bisschopsstraat als synagoge. Het aantal Joden in de stad daalde echter sterk. In 1970 woonden er nog 70, in 1998 nog 27. Dit kwam mede doordat vele Joden naar Israël emigreerden.
Tot 1984 zijn er diensten gehouden in de synagoge aan de Lange Bisschopsstraat. In dat jaar is de gemeente samengegaan met de Joodse gemeenten van Apeldoorn en Zutphen.

En nu…

Sinds mei 2010 houdt de nieuwe Joodse gemeente Beth Shoshanna (“Huis van de Roos”) echter weer sjoeldiensten in het aloude pand aan de Golstraat. De gemeente is niet aangesloten bij één van de Joodse kerkverbanden, maar wil een onderdak bieden aan zowel orthodoxe als liberaalgeoriënteerde Joden. De sjoelgangers blijven gewoon lid van een Joodse gemeente elders in het land “Wij willen graag onafhankelijk blijven”, stelt de gemeente op haar website. “Ieder kan vanuit de specifieke talenten die hij/zij gekregen en ontwikkeld heeft, een bijdrage leveren aan de gemeenschap.” Als “inspiratiebronnen” dienen de Torah, de profeten en de Bijbelse geschriften, maar ook de rabbijnse bronnen en eigentijdse denkers.
De gemeente houdt ongeveer eens per maand een bijeenkomst, waarbij er ook alle ruimte is voor de maaltijd en ontmoeting. Daarnaast hebben er Joods-culturele activiteiten plaats.
Zo kon op 5 november Beth Shoshanna in een feestelijke sabbatsviering de handgeschreven Sefer Torah in gebruik genomen worden. De Joodse gemeente heeft de rol voor onbepaalde tijd in bruikleen gekregen van de Joodse gemeente in Zürich. De Deventer gemeente heeft nog niet genoeg geld zelf een rol te kopen, maar hoopt daar binnen een paar jaar wel kapitaalkrachtig genoeg voor te zijn.

(geciteerd uit het ‘de Kerkklok’, orgaan den dienste van de christelijke gereformeerde kerken in de classis Apeldoorn, door Mark Wallet. Bronnen: Joods Historisch Museum; Etty Hillesum Centrum Deventer; Reformatorisch Dagblad.)

Rubrieken: Nieuws | Reacties staat uit voor Inwijding Torahrol in de grote Synagoge van Deventer

Gedichten van Truus Rijnsburger-Ernste

Door Evert Everts | 4 maart 2011

Het is nu drie jaar geleden dat mevr. T. Rijnsburger-Ernste (‘tante Truus’) is overleden. Alle gedichten van haar hand, of, beter gezegd, uit haar hart, zijn nu gepubliceerd en te vinden op gedichtensite.nl. Een korte pagina ter nagedachtenis, met een beknopte geïllustreerde levensloop, is hier te vinden.

Rubrieken: Nieuws | 1 reactie »

Nog meer motivatie voor zending

Door Evert Everts | 28 februari 2011

Het bezoeken van een zendingscongres doet wat met je, vindt ds. E. Everts. „Ik raak altijd weer onder de indruk van de verschillende manieren waarop God in de harten van mensen werkt.”

Lees dit aardige artikel in het Ref.Dagblad: Nog meer motivatie voor zending – Kerknieuws – Kerkplein.

Enkele toespraken van het congres zijn op dit moment (!) te downloaden op we website www.foromision.es.

Rubrieken: Nieuws, Zv web | Reacties staat uit voor Nog meer motivatie voor zending

« Oudere bijdragen